Rechtzetting.

Ik moet even iets rechtzetten waarvan ik niet zeker weet of het rechtzetting nodig heeft, want ik weet niet wat jullie precies denken. Als niemand van jullie hier (onbewust) scheef denkt, zo veel te beter. Is dat wel zo, dan hopelijk aan het eind van dit verhaal niet meer.

Ik had laatst een conversatie, waaruit ik soort van opmaakte dat mijn gesprekspartner insinueerde dat omdat ik door een psycholoog behandeld word, mijn pijntjes en mijn moeheid tussen mijn oren zitten. Het kan dat ik dat fout begrepen heb (in which case ik met deze post dus vooral mezelf nog moet overtuigen ;-)), maar ik heb lichtbruine vermoedens dat er nog mensen zijn die strugglen met dat misverstand, dus zet ik het toch maar recht.

Wat ik niet heb, is een op hol geslagen verbeelding. Wat ik wel heb, zijn fysieke klachten (met een heleboel oorzaken, waarvan zeker ook een klein deel psychisch) die helaas enkel door gedragsveranderingen (en dus met behulp van een psycholoog) te behandelen zijn.

Ik heb er zelf lang over gedaan om het te begrijpen, laat staan om het te accepteren, maar wat ik voel is gewoon echt. Ik ben écht moe. Ik heb écht pijn. Mijn geheugen werkt écht niet goed (dus nee, dat is niet gewoon een excuus om onder afspraken uit te komen) en in alle eerlijkheid, de rest van mijn lijf ook niet bepaald (dus dat is wederom niet gewoon een excuus om niet uit m’n zetel te komen).

Dat dat grotendeels tussen mijn oren zit, dat is waar. Letterlijk dan. Maar dat geldt voor alles. Klop anders eens keihard met een hamer op je vingers. Doet dat pijn? Dat zit tussen je oren. Want daar bevinden zich nu eenmaal je hersenen en pijn herkennen is hun taak.

Als je met “het zit tussen je oren” echter niet het hele pijnsysteem bedoelt, maar gewoon wil zeggen dat ik mij dingen inbeeld, dan zit je verkeerd. Ik neem je niks kwalijk, ik heb het zelf ook gedacht. Ik heb dan ook echt heel hard mijn best gedaan om me niet aan te stellen en te blijven doorbomen, maar guess what, het heeft me niet geholpen. Ik heb een heel levendige verbeelding, maar mijn klachten zijn – hoe bizar ze soms ook zijn – er helaas niet aan ontsproten.

Wat er simpel gesteld aan de hand is, is dat mijn breinberichtencentrum verstoord is. Ik krijg pijn- en vermoeidheidssignalen die ik niet zou moeten krijgen, of in disproportionele mate. Als mijn hersenen de politie zijn, en mijn lijf een brave burger, dan zou ik bijvoorbeeld een paar weken gevangenisstraf krijgen voor een keertje oversteken door het rood. Dat is onredelijk en extreem oneerlijk, want sommige mensen komen weg met veel ergere dingen, en het zorgt ervoor dat ik nu standaard heel bang ben om eender welke overtreding te begaan. Of zelfs om buiten te komen. Want als mijn brein aka de popo gewoon slechtgezind is, hoef ik eigenlijk zelfs geen overtredingen te begaan om in de hoek gezet te worden.

Er zijn geen pillen om dat te fiksen. Het is geen kwestie van doorbijten en negeren. Er bestaan helaas ook geen commandocentrumtransplantaties. Ik moet het gewoon zelf oplossen. Door het te snappen, in de eerste plaats (dat doe ik ondertussen), en door na te denken, te voelen en op een verstandige manier te handelen in de tweede plaats. Om zo de gevestigde orde (ofte het brein) tevreden te houden en misschien zelfs op termijn iets milder te stemmen.

Wat ik in de eerste plaats met deze post dus wil zeggen: loop een eind schijten met je aannames en vooroordelen en gekke conclusies.

Wat ik beter zou zeggen: jij hoeft anderen niet te diagnosticeren (tenzij je arts bent, in which case: hallo, schiet me alsjeblieft niet af voor het proberen versimpelen van heel moeilijke toestanden), je hoeft alleen maar een beetje na te denken voor je iets zegt. Da’s niet heel moeilijk. Zit gewoon tussen je oren.

Beter jullie leven (indien van toepassing),

L

Ik als ik weer wat vooroordelen de wereld uit heb geholpen