Hobbyhoppen voor gevorderden

Hohoho, het is alweer maandag (en bijna herfst en dus ook bijna Kerst, maar dat doet niet echt ter zake) en dat betekent dat ik weer schrijftijd heb! Vandaag voor u op het programma: een kleine reminder van het belang der dingen doen voor de leut.

Ik ben altijd al een kind van 101 hobby’s geweest. Zat ik niet in de muziekschool (en die momenten waren al zeldzaam), dan vond je mij in de bib, in de zolderkast met een stapel boeken, ergens achter een computer waar ik de prachtigste Kindertent-pagina’s (glitterplaatjes overal!) ineen bokste of zelfs in de sporthal, waar ik jarenlang probeerde te bewijzen dat je ook met een minimum aan armspieren best kan turnen (dat is niet gelukt).

In de vakantie, wanneer die hobby’s tijdelijk stillagen (wie verzint zoiets?), ging ik ter vervanging dan maar op circus-, pony-, kook-, boerderij-, toneel-, paarden-, trampoline-, ezeltjes-, turn-, en musicalkampen. En dan ben ik er vast nog vergeten.

Als gevolg van dat alles kan ik niets heel goed, maar alles wel een beetje en dat vind ik fantastisch.

Maar toen ik opeens bizar moe werd, moest ik prioriteiten stellen. En aangezien voltijds werken voor mij vanzelfsprekend leek (hallo, ik had net een topjob gescoord), vielen de slachtoffers in mijn vrije tijd. Ik miste het legendarische Studio 100-concert in het Sportpladijs (Yo Gertje? Kunnen we dat nog eens doen?). Ik zei nee tegen een dagje Efteling (what the fuck zelfs?). Ik koos de zetel over cafés en terrassen. Enfin, op den duur bleef er behalve werken, eten en slapen niet veel meer over.

Spoiler alert: da’s niet goed.

Niet dat ik dat toen doorhad. Het werd dan ook een van mijn grootste werkpunten in het begin van mijn therapietraject: leuke dingen doen. Alleen voor mezelf. Niet omdat andere mensen het vragen. Niet om over te stoefen op social media. Niet omdat het moet (hoewel dat in het begin wel zo voelde). En boy, dat is moeilijker dan je denkt.

Zeker 6 weken lang heb ik tijdens élke therapiesessie geklaagd dat ik maar niets kon bedenken dat leuk was, en mij toch niet al te veel energie kostte – op ponykamp gaan was op dat moment namelijk niet de haalbaarste optie. Gelukkig zaten mijn groepsgenootjes in hetzelfde schuitje. Dus na veel gebrainstorm, gezucht, gesteun en ook echt heel veel zelfmedelijden, “want ik kan toch niks”, heb ik de hobbyhopper in mezelf toch terug wakker gekregen.

Hier is waar ik mij de afgelopen maanden mee heb beziggehouden, als geheugensteuntje voor mezelf, mocht ik ooit weer vergeten wat ik leuk vind, of inspiratie voor wie het nodig heeft (*kuch* iedereen *kuch*):

  • Breien, een all time classic
  • Lezen, mijn favoriete herontdekte hobby: op dit moment ben ik bezig aan boek nummer 46
  • Aquarellandschapjes fabriceren
  • Mannetjes tekenen (en inkleuren)
  • Beter worden in Wii Kart, vooral omdat ik dan kan winnen tegen mijn lief (da’s het gedeelte dat mij blij maakt)
  • Nieuwe boeken maken van oude exemplaren, met dank aan de knutselkrochten van YouTube
  • Verdwalen in de hierboven vermelde krochten van DIY-internet
  • Kook- en bakshows kijken (met The Big Family Cooking Showdown en The Great British Bake-Off als ultieme favorieten)
  • Reality shows bingewatchen (Yummie Mummies, iemand?)
  • Hertjes observeren in het Nachtegalenpark
  • De banjoline (?) van mijn grootvader proberen reanimeren
  • Podcasts en audioboeken luisteren
  • Door de stad sjezen op mijn supersnelle fiets (maar niet te lang)
  • Knutselpakketten van Action uittesten
  • Koekjes bakken
  • Honderden kruiswoordpuzzels oplossen
  • Mijn sokkenschuif uitmesten en sorteren

En natuurlijk alle mogelijke variaties, zoals boeken lezen bij de hertjes in het park en podcasts luisteren terwijl ik op de fiets zit.

Nieuwe suggesties mogen altijd deze kant uitkomen, steel zelf ook gerust een paar van deze (al zeg ik het zelf) briljante ideeën. Leuke dingen doen is belangrijk, maar vooral ook gewoon echt tof.

Hasta la próxima,

L

Een hond die leuke dingen doet
Zwemmen is ook leuk. M