Ik stopte met drinken en wat er toen gebeurde geloof je nooit. Mijn huid glanst! Ik word elke ochtend om 5 uur wakker om te mediteren! De mannen staan voor me in de rij! Mijn lever is uit mijn lijf gesprongen om me persoonlijk te bedanken! Mijn koelkast staat vol heerlijke alcoholvrije wijn! Ik heb een bloeiender sociaal leven dan ooit tevoren!
Allemaal niet waar.
Maar ik stopte (per ongeluk) wel met drinken
Oké, rewind, hoe is dat kunnen gebeuren? Hoe graag ik hier voor de spanningsboog een verhaal zou ophangen over een wilde nacht waarin ik wakker werd in een onbekend huis met een black-out en een gigantische kater, dat is niet wat er gebeurde.
Het is nog veel spannender. Want ongeveer een jaar geleden kreeg ik van de apotheker zalf tegen de rode uitslag (niet alcohol-gerelateerd, mocht je dat denken) in m’n gezicht, en die vertelde mij … dat ik daar beter geen alcohol bij kon drinken. Bam. Daar heb je je spanningsboog. Als iemand met autoriteit, in dit geval Matthias de apotheker, mij vertelt dat ik niet mag drinken, dan luister ik. Dus stopte ik met drinken.
Niet dat ik daarvoor elke week lam in de goot lag (dat is vast weleens gebeurd, maar niet per se door de alcohol), maar ik zat wel in die comfortabele fase waarin ik niet echt nadacht voor ik een glaasje bestelde of een pintje uit de frigo trok. Tot ik dus opeens een paar weken niet gedronken had en mij dat eerlijk gezegd best makkelijk afging.
Dus besloot ik het experiment te verlengen en vanaf nu wél na te denken voor ik alcohol bestelde. Een slimme zet, want na een halve seconde herinner ik mij meestal vanzelf wel dat mijn lijf het al genoeg uithangt, en dat ik mezelf geen cadeau doe door het nog wat extra redenen te geven om op te spelen.
Na drie maanden droogte dronk ik één glaasje (Bellini, voor kenners en/of liefhebbers) omdat dat a) lekker is en b) inbegrepen was in een arrangement. Maar zelfs voor mij, een notoir alles-of-niets-type, bleek dat ene glas Bellini dat m’n streak verbrak niet het grote keerpunt waardoor ik me terug op de drank stortte.
Ondertussen zijn we dik een jaar verder, en kan ik het aantal glazen alcohol dat ik in die periode dronk op één of twee handen tellen. Voer genoeg voor een boek over hoe mijn leven radicaal veranderde, zou je denken, maar dat valt vies tegen.
Redenen om niet te drinken
De grootste reden voor mij om het bij non-alcoholische biertjes en overpriced mocktails te houden, is het feit dat alcohol objectief gewoon een ongezonde keuze is, en dat ik door mijn lijf, leden en de adviserend arts van het ziekenfonds geacht wordt om waar mogelijk gezonde keuzes te maken. Een (zo goed als) alcoholvrij leven is niet alleen een leuke flex om op tafel te kunnen gooien tijdens mijn beoordelingsgesprekken (zo heet het niet, maar voelt het wel), het is ook daadwerkelijk één ding minder waar mijn lijf dramatisch over kan doen.
Katers werden bij mij namelijk niet alleen onredelijk snel getriggerd, ze waren ook genadeloos. Als één drankje te veel ervoor kan zorgen dat de volgende dag (of dagen) compleet naar de vaantjes is/zijn, is dat rationeel gezien een rare trade-off. En, zo merkte ik, het is eigenlijk makkelijker om gewoon de hele avond alcoholvrij te beleven, dan om pas na het eerste glas voor iets anders te kiezen.
Komt daar nog bij dat mijn slaap standaard volledig naar de gallemiezen is na zelfs maar één glas, en ik word echt heel, heel, heel verdrietig van slecht slapen.
Een andere reden om niet te drinken, is het feit dat alcohol mijn voelsprieten verdooft. Ik ben sowieso al verschrikkelijk slecht in aanvoelen wat ik nodig heb, en als ik gedronken heb, zit er al helemaal ruis op die lijn. Dan merk ik niet meer wanneer dingen te veel worden en huppel ik (ongetwijfeld niet in een rechte lijn) los over al mijn grenzen. En hoewel de weerbots achteraf altijd afschuwelijk is, is dat op het moment zelf heerlijk, en dat brengt mij bij de andere helft van mijn overwegingen.
Redenen om wel te drinken
Er zijn situaties (grote groepen, onbekende mensen, onbekende situaties) waarin ik socializen moeilijk vind, en alcohol maakt dat (een pak) makkelijker. Ik zou zelfs durven zeggen dat ik bij onbekenden een leuker mens ben als ik een beetje gedronken heb. Al is die grens ook dun, want ik kan me voorstellen dat ik één glaasje verder dan ‘een beetje’ ook gewoon onnoemelijk luid en irritant word, maar dat is een ander probleem.
Da’s niet alleen prettig voor die andere mensen, het zorgt er ook voor dat ikzelf (mentaal) meer kan ontspannen. Dat laatste is relatief trouwens, want m’n hippe stress-metende smartwatch zet me daarin ook wel weer met de voetjes op de grond.
Maar de allerbelangrijkste ‘pro’ op het lijstje, en nog steeds met stip het zuurste aan deze alcoholvrije streak, is dat drank voor mij heel vaak diende als buffer tussen mijn maffe brein en de zintuigelijke hellholes die uitgaansgelegenheden zijn. Zonder verdovende middelen die de scherpe kantjes eraf halen, vind ik sociale aangelegenheden minder leuk, houd ik het minder lang vol, of begin ik er gewoon niet aan. En dat is kut, want op zich ben ik wel graag onder vrienden, het zijn gewoon de omstandigheden die ik niet aankan.
Redenen die ik dacht te hebben om wel te drinken, maar die flauwekul bleken te zijn
De nummer één reden die ik vroeger zou bedacht hebben om vooral niet te stoppen met drinken, is sociale wenselijkheid. Maar dat blijkt in de praktijk goed mee te vallen. Ik weet niet wat mensen denken natuurlijk – en dat zou mij ook niet mogen interesseren – maar ze houden zich in elk geval in. Ik heb het afgelopen jaar welgeteld 0 baby-insinuaties gehad, terwijl ik op dat vlak toch in de risicogroep val. Well done, samenleving, we hebben stappen gezet!
Af en toe krijg ik nog wel de vraag waarom ik niet drink, maar ik heb al verschillende antwoorden getest, en eigenlijk is de reactie toch meestal “ah ja slim”, en dan is de kous af en kom ik gewoon over als een erg verstandige vrouw, wat m’n ego dan ook weer ten goede komt.
Is het life changing?
Ja, in de zin dat ik nu gewoon vaker kan “luisteren naar mijn lichaam” (ja, ik haat die uitdrukking nog steeds en als je ze tegen mij gebruikt, sla ik), wat waarschijnlijk het verstandigst is om te doen. Nee, in die zin dat ik niet opeens méér energie heb, fluitend door het leven ga en zelfhulpboeken ga schrijven. Jammer, want daar valt geld mee te verdienen.
Als je nog suggesties hebt voor lekkere alcoholvrije biertjes (die zijn er wel!), drinkbare alcoholvrije wijn (da’s moeilijker) of andere alternatieven, hit me up!
En als we vrienden zijn en je graag eens lekker prikkelvrij ergens wil hangen met een sapje, hit me ook up! Let’s go crrrrrrazy!
L
Sidenote: ik ontdekte tijdens het publiceren van deze blog dat ik ooit al eens exact dezelfde titel gebruikte, toen ik in m’n hoogdagen maar liefst 40 dagen niet dronk en daar echt heel fier op was. Times they are a-changing!