Zeemzoete meligheid na een mooie week

Ik ben terug. En hoewel ik niet even veel brieven heb gekregen als ik lezers heb (screw you all), verdient mijn weekje toch een blog, want zelfs helemaal los van het kampthema (Wicked/Wizard of Oz), is jto, ofte jeugdtheater Ondersteboven gewoon puur magie. Onbegrijpelijk, maar oh zo fantastisch.

Ik kan beginnen met klagen over het gebrek aan wifi, de schaarse uren waarop er warm water was, het snurken van kamergenoten of de vele hardhandige porren die ik heb moeten incasseren, maar dat valt in het niets bij al het andere moois. Ik zou dan kunnen schrijven over het prachtige landelijke Zedelgem, waar er elke avond meer sterren te zien zijn dan in Lier en Antwerpen samen op een hele week, over het mooie kasteel waar we verbleven, over de koeien aan de ene kant en de schapen aan de andere, over het gezellige bos dat bij het domein hoorde, over de wespjes die zo lieflijk zoemden naast of op onze vieruurtjes, of over de vriendelijke postbode die ons elke dag bergen post bracht, maar dat is, hoewel prachtig, echt niet het mooiste geweest aan deze week.

Ik heb het al heel vaak proberen uit te leggen aan mensen, waarom ik zo vaak (en toch nog niet zo vaak als ik zou willen) in Sint-Niklaas zit, waarom ik vrijwillig een week meega met zo’n bende en waarom ik na elk kamp een week met een lip tot op de grond loop, maar ik heb mij er al een beetje bij neergelegd dat het eigenlijk onbegrijpelijk is voor wie het niet meegemaakt heeft. Maar toch wil ik heel graag nog eens een poging doen.

De grote kracht van jto is volgens mij gewoon het groepsgevoel. In de lessen (waarin elke groep een meer dan geweldig toonmoment heeft ineengestoken), in de verschillende afwasfamilies, waarvan sommige ‘mama’s’ zelfs een moederdagcadeautje hebben gekregen van hun kroost en/of ‘papa’, en nog meer in de hele groep samen. Groot helpt klein, klein vertedert groot, niet-heimwee’ers troosten zij die er wel last van hebben, en geblesseerden worden simpelweg en zonder het te vragen overal rondgedragen. (Onbaatzuchtige) massages vliegen je rond de oren, knuffels krijg je voldoende om een heel jaar mee voort te kunnen, en de ‘stagebooks’ die aan de muur hangen ter vervanging van facebook staan vol met allerlei liefs (en minder lieve mopjes, maar ok, daar kan ik mee leven). Wie een beetje down is, wordt getroost, wie stress heeft wordt gerustgesteld en wie gewoon gelukkig is vindt lotgenoten genoeg om dat mee te delen.

Het aller- allermooiste aan zo’n kampen, maar dat merk je pas na een tijd, zijn de fantastische vriendschappen die je eraan overhoudt. Ik ben, buiten mijn jto-weken, in mijn leven al op heel veel kampen gedaan, maar van alle mensen die ik daar leerde kennen heb ik nog contact met amper twee personen. Een wereld van verschil. Ik kan het hele jto-gegeven niet meer wegdenken uit mijn leven, want er zou maar zielig weinig overblijven. Dus vandaar, uit de grond van mijn hart, merci, merci, merci, aan iedereen die deel uitmaakt van mijn jto-geschiedenis. Als ik het op een enorm melige manier moest zeggen, met een lied uiteraard, zou het zo klinken:

Ik ben wie ik ben vandaag omdat jij er was
Een komeet die uit zijn baan raakt, door de kracht van een ster
Een rivier verlegt zijn bedding door die ene steen
En ik weet: ik ben voor altijd veranderd
Voor goed veranderd
Dat komt door jou alleen

Zo, en vergeef mij alsjeblieft mijn zeemzoeterigheid, ik kom net terug van een week vol liefde en ik ben kapot van een teveel aan kinderenergie en een tekort aan slaap. Ik heb het mezelf al vergeven, dus het zou fijn zijn als jullie dat ook doen.

Peace,
L

6 gedachten over “Zeemzoete meligheid na een mooie week”

  1. Alles wat je zegt is helemaal waar..
    het was een geweldige week die we nooit meer gaan vergeten!
    heel mooi geschreven Lotte!
    ik ga je missen

    #YOLO HOLO PEACE

    x Flore

  2. Ik denk dat we alleen maar blij kunnen zijn, dat je ooit bij ons terecht bent gekomen! En nu ga ik de rest van uw blog eens beginnen lezen. Dan begrijp ik uw reisplannen eindelijk 🙂

  3. Dat heb je weer SPETTEREND verwoord! Een waarheid als een geit… euh …
    Tot snel zalig zot wijf
    Een knuffel als naspel van het zalige kamp
    X

  4. wow, zo mooi geschreven en zo waar!
    bedankt voor de fijne week, Lotte!
    we love you all
    xxxxxx
    Myrthe (de die van ge weet wel wa 🙂 )

  5. t'was mijnen eerste keer maar zeker nie de laatste keer da ik mee ga :p ik vond het echt tof da ge er bij waart ons mama :p
    PEACE :p (en waar komt eigenlijk de holo van daar snap ik eerlijk gezegd niks van :p
    xxxxxx nicky

Laat een reactie achter op Anoniem Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.