Ik ga de West Highland Way wandelen (en dit is waar ik bang voor ben)

Nu de 10 Miles, die ik na deze belofte eindelijk afgevinkt heb, net lang genoeg geleden is om vergeten te zijn hoeveel pijn dat eigenlijk deed, heb ik ergens een nieuwe dosis hoogmoed gevonden. In september trek ik namelijk mijn wandelschoenen aan (ge moet nog niet beginnen lachen, die heb ik gewoon) en ga ik de West Highland Way wandelen.

Dat is een pad in Schotland van 154 km lang (minder dan 10 x 10 Miles, eitje), dat de gemiddelde mens op 6 à 7 dagen aflegt – als ik de website mag geloven. Nu ben ik nog wel nuchter genoeg om te snappen dat ik mij ergens ver onder dat gemiddelde bevind, dus ik heb er 8 dagen voor voorzien. Ik ga die onderneming trouwens niet alleen aan, ik heb mijn lief hierin meegesleurd, maar die is nergens bang voor dus deze blog gaat niet over hem.

Schotse bergen vs. Antwerpse tunnels

Als 10 Miles op één dag al een beproeving was, waarom denk ik dan dat ik 8 dagen lang telkens meer dan tien keer die afstand zou kunnen afleggen, op exact dezelfde benen?

Wel, ten eerste, omdat de West Highland Way niet gelopen, maar gewandeld wordt. ’t Is te zeggen, er zijn mafklappers die dat lopen, maar dat zijn geen mensen waar ik mee te maken wil hebben. Ten tweede: omdat er deze keer geen miljoenen mensen op exact dezelfde route lopen, waarvan een kwart mij het liefst in de Schelde zou yeeten omdat ik te traag ben. Er is trouwens geen Schelde in de buurt, dus dat risico is sowieso klein. En ten slotte denk ik dat Schotse bergen een eitje zijn vergeleken met de konijnenpijp. Eerst bergop en dan bergaf is volgens mij met voorsprong superieur aan de omgekeerde richting. Maar vraag me dat misschien voor de zekerheid eind september nog eens.

De West Highland Way voor luxepoezen (en dutsen)

Belangrijke disclaimer bij heel dit plan: deze trip is op zo veel mogelijk manieren zo makkelijk mogelijk gemaakt. Dat wil zeggen: er is geen sprake van een tent, wel van hutjes en hotels met douche en bed (en één keer zelfs een hot tub en nu mogen jullie raden naar welke stop ik het meest uitkijk), én onze bagage wordt voor ons van de ene stop naar de andere gebracht.

Allemaal dingen waarvan ik eerst zei “nee jong, ik doe het zoals de echte hikers”, maar ik ben geen echte hiker en mijn nek en schouders zijn mij meer waard dan mijn principes, zo blijkt.

En dan nu … de angstjes

Maar luxepoezenarrangement of niet, bij elk totaal van de pot gerukt plan horen angstjes. En die ga ik nu alvast van mij af schrijven, zodat ik achteraf kan zeggen: “zie, ik zei het toch!!!” of “kijk nu hoe irrationeel je was, malle meid”, naargelang de afloop.

Ik presenteer u, mijn rationele en minder rationele angsten rond het wandelen van de West Highland Way.

• Een allergische reactie krijgen op de midges die de streek al eens durven terroriseren en 8 dagen met één groot jeukend vel rondlopen.
• Van een klif vallen.
• Iets vergeten bij een slaap- of pauzeplaats en terug moeten wandelen.
• Schapen.
• Lopende diarree krijgen in de middle of nowhere.
• Zodanig over mijn grenzen gaan dat ik mezelf niet meer opgepept krijg.
• Achtergelaten worden door mijn lief omdat ik te veel zeur (geen zorgen, deze man heeft een indrukwekkend track record, dit is een eerder irrationele angst).
• Drijfzand (en kom niet af met ‘dat is flauwekul’, want de laatste keer dat ik in Schotland was, zat ik tot m’n middel in de drab).
• Te weinig eten mee hebben onderweg.
• Aangevallen worden door Highland Cows.
• Ergens aankomen waar de douche niet werkt.
• Aankomen op een plek waar we op een pub gerekend hadden, maar die blijkt vol te zitten en moeten gaan slapen met honger.
• Slecht slapen en niet recupereren.
• De bus missen op die ene dag dat we een bus moeten nemen van het pad naar de accommodatie.
• Blaren krijgen op m’n handen van mijn gloednieuwe wandelstokken.
• Een van m’n gloednieuwe wandelstokken kwijtraken of vergeten (of iemand die ‘m steelt, maar het zijn echt heel lelijke dingen, dus die kans is eerder klein).
• Mensen die mij voorbij huppelen terwijl ik het zelf heel moeilijk heb.
• Alleen maar zon.
• Alleen maar regen.
• Aangevallen worden door random mafketels met machetes (en kom niet af met ‘dat is flauwekul’, want de laatste keer dat ik in de brousse was …).
• Mezelf niet meer opgewarmd krijgen van vermoeidheid.
• Ineens zin krijgen in frietjes van de frituur.
• Te hoge verwachtingen hebben van de views.
• Zo veel pijn krijgen aan m’n voeten dat er echt geen plezier meer aan is.
• Mensen tegenkomen waar ik het echt niet mee kan vinden, die dan op exact hetzelfde tempo blijken te lopen.
• Verloren lopen.
• Vrienden van het monster van Loch Ness.
• Enthousiaste Schotse hosts waar ik geen hol van versta waardoor ik de hele avond moet ‘wablief’-en terwijl ik gewoon naar bed wil.
• Mezelf pijn doen op een intens onnozele manier die niks met hiken te maken heeft, en daardoor niet meer verder kunnen (bijvoorbeeld: struikelen bij het uitstappen van de trein, mijn knie verdraaien bij het inpakken van mijn rugzak, etc.)
• De hele dag met een irritant fragment van een lied in mijn hoofd zitten.
• Zoveel wenen dat ik er uitslag van krijg op m’n gezicht.

Aanvullingen? Laat maar komen!

Zin in!

L

Schattig op de foto, maar ge wilt er niet door aangevallen worden, denk ik dan.