Op Instagram zie je de ene vlog na de andere verschijnen, maar hoe graag ik ook pruts met filmpjes, ik ben toch een schrijver at heart. Dus bij deze, het dagverslag van een behoorlijk gemiddelde dag in mijn leven, en ja, die chaos is er altijd.
Ik word wakker om 7 uur, en meteen erna nog eens om 8. Om ’s ochtends op gang te komen, gebruik ik een app die mij herinnert aan dingen die de meeste mensen gewoon zelf onthouden. De eerste stap is medicatie, dus ik ga naar de badkamer. Op de wc post ik een reel die ik vorige week heb voorbereid. Nadat ik de bewuste pillen gevonden heb, bedenk ik dat ik daar beter eerst wat voor eet, want die krengen nemen me m’n eetlust af, dus trek ik naar de keuken voor stap 2: het ontbijt.
De boodschappen zijn nog niet geleverd, dus ik moet het doen met een bruine banaan en choco krispies, of hoe die dingen ook heten tegenwoordig. Ondertussen speel ik m’n dagelijkse woordspelletjes – ik probeer een Wordle-streak van 100 dagen te halen. Dit is dag 17.
Na het ontbijt hap slik ik de pillen weg (een van m’n handigere talenten). Als alles goed gaat, helpen die mij focussen op wat belangrijk is vandaag. Als het minder goed gaat, bezorgen ze me hartkloppingen en doen ze me focussen op de verkeerde dingen. Mijn leven is een roulette en ik kan alleen maar meespelen en hopen op het beste.
De volgende stap in m’n ochtendroutine, zegt de app, is journalen. Een ambitieuze verwachting die ik keer op keer terug probeer in te bouwen, maar waar ik zelden of nooit in slaag. Mijn excuus dit keer is dat m’n lief nog thuis is, en dat ik dat schrijven zo’n kwetsbare bezigheid vind, dat ik dat liever alleen doe.
Ik check of het lief in kwestie wakker is, en als ik zeker weet dat dat zo is, maak ik koffie. Da’s eerder deel van zijn routine dan van de mijne, maar die laatste ben ik ergens onderweg samen met mijn telefoon kwijtgeraakt. Het is nog geen 9 uur en ik ben nu al ontspoord.
Ik kruip gezellig terug mee in bed om samen de woordspelletjes af te maken, en kom daar pas een dik halfuur later weer uit.
Om iets voor 10 staan de boodschappen voor de deur. Dat is niet tussen 10 en 4 zoals beloofd, maar dat maakt het voor mij wel makkelijker om verder te gaan met de dag. Want als ik moet wachten op iets, kan ik niet werken. Ik zet de boodschappen weg, en gooi tegelijkertijd de lege koffiepot over het aanrecht. Hij breekt, ik jank. Ik haat het als mijn onhandigheid me geld kost.
Thee. Thee gaat me helpen om daadwerkelijk aan m’n bureau te kruipen en aan de slag te gaan. Omdat ik wil beginnen met iets simpel om op dreef te geraken, open ik mijn notities-app en begin ik aan dit verslag. We zijn vertrokken.
Het is maandagochtend, dus ik begin met de Weekly review die ik elke week op vrijdag probeer te doen. Ik maak mijn mailbox leeg, vis facturen op die nog niet in mijn boekhouding zitten, betaal rekeningen en maak een lijstje van dingen die ik moet doen naar aanleiding van de mails die ik lees. Daarna probeer ik al die to do’s toe te wijzen aan een dag deze week. Ik mail mijn verzekeringsmakelaar over een brief die ik niet begrijp. Ik mail mijn studiebegeleider over de studie waarmee ik in september begin. Dan val ik in een doomscrol-gat op m’n telefoon.
Terug naar m’n to do list, en dan meer bepaald de minst inspannende werkjes die daarop staan. Een vriendin terugbetalen, afspreken met een andere vriendin. Uiteindelijk creëer ik genoeg momentum om een taak aan te vangen dat ik al een week uitstel: een prijsvoorstel maken voor een terugkerende klant. Hun prijs is al een paar jaar hetzelfde gebleven, dus moet ik die dringend optrekken. Op de ene of de andere manier vind ik dat razend spannend, maar ik weet ook dat ik nog nooit klachten heb gehad, en dat dat dus dit jaar ook wel niet zal gebeuren. Ik zoek indexen op, bekijk de factuur van vorig jaar, plak een bedrag op de samenwerking van dit jaar en druk op verzenden, en dat allemaal in één adem. Weer een vinkje.
Volgende op de lijst: een factuur sturen. Ik zoek op welke projecten afgewerkt werden, wat de overeengekomen prijzen daarvoor waren en zwier alles op een factuur. Vinkje.
Nu ik rotjobjes heb gedaan, vind ik dat ik mezelf mag belonen. Er zitten nog wat onafgewerkte stickers te wachten tot ze tot leven geprint kunnen worden, dus las ik een tekenuurtje in. Om ervoor te zorgen dat ik niet afgeleid geraak, stel ik op m’n telefoon een focusuurtje in op m’n nieuwe focus-app, waarin een boon sokken breit zolang je je telefoon aan de kant laat liggen. Met die sokken kan je dan spullen kopen om het kamertje van de boon mee in te richten. Als dat compleet gestoord klinkt, dat is het ook. Maar als het werkt, dan werkt het.
Ho, schrap die laatste alinea, dat was voorbarig. Wat er echt gebeurde, is dat ik onderweg naar m’n tablet m’n bed tegen kwam, en pas toen merkte dat ik best moe was. Vergeet de sokken, doomscrollen op bed it was. Daar ben ik gebleven tot ik genoeg honger kreeg om mezelf uit bed te jagen en lunch te maken. Tijdens het eten kijk ik een Dropout-aflevering, maar halverwege raak ik afgeleid door de cello die naast de tv staat. Heb ik al geoefend deze week? Meteen na m’n lunch speel ik wat.
Een middagdip is hier dagelijkse kost, maar elke dag staat het me vrij om te kiezen wat ik ermee doe: ga ik voor een dutje of kies ik ervoor om door de vermoeidheid heen te knallen, met het risico dat ik het niet tot ’s avonds volhoud? Gegeven mijn staat vlak voor het eten, ben ik voor het dutje gegaan – deze keer zonder smartphone.
In de namiddag warmt het hier in huis genadeloos op, dus was de enige logische keuze om maar al meteen aan het eten te beginnen, want als het al tropisch is, kan een oven op 240 graden er nog wel bij. De wachttijden die ik normaal beschouw als timers om kleine rotklusjes mee af te werken, breng ik vandaag horizontaal op de zetel door, want ik weet niet of het door de warmte of een opkomende verkoudheid komt, maar het duizelt me.
Ondertussen is het 15u, en heb ik een deel van het avondeten klaar – een prestatie waar ik echt heel trots op ben. Toch maar eens proberen of ik m’n boontje nog wat kan laten breien? Ik pak er m’n journal bij, want m’n excuus van vanochtend is uitgewerkt en schrijf tot ik kramp krijg. M’n boontje breit maar liefst 60 sokken.
Wat er de rest van de dag gebeurde, is een waas, want zoals dat gaat, vergat ik compleet dat ik aan dit verslag begonnen was. Ik gok dat ik nog wat getekend heb, iets gelezen heb, wat tv gekeken heb en dat ik daarna mijn lief compleet heb verpulverd in Mario Kart.
L
